نوع مقاله : پژوهشی

نویسندگان

• رامین امانی ¹
• عباس عصاری آرانی ²

¹ دانشجوی دکتری اقتصاد، گروه توسعه و برنامه‌ریزی اقتصادی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.

² دانشیار، گروه توسعه اقتصادی و برنامه‌ریزی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

چکیده

پرسش اصلی این پژوهش آن است که آیا استفاده بیشتر از منابع زمین می‌تواند به افزایش شادکامی کشورها منجر شود یا خیر. بدین منظور، رابطه میان ردپای اکولوژیک و شادکامی در دو گروه کشورهای عضو OECD و کشورهای خاورمیانه با استفاده از مدل پانل گشتاورهای تعمیم‌یافته استاندارد و دومرحله‌ای طی دوره 2014 تا 2024 تحلیل شده است. متغیر وابسته شاخص شادکامی و متغیرهای توضیحی شامل ردپای اکولوژیک سرانه و توان دوم آن، شاخص توسعه انسانی، هزینه‌های مصرفی دولت و شاخص کیفیت نهادی است. نتایج نشان می‌دهد وقفه اول شادکامی در هر دو گروه کشور مثبت و معنادار است و پایداری شادکامی را تأیید می‌کند؛ این پایداری در کشورهای خاورمیانه قوی‌تر است. در کشورهایOECD، ضریب ردپای اکولوژیک منفی و ضریب توان دوم آن مثبت است و یک رابطه غیرخطی به شکل U معمولی را آشکار می‌کند؛ به‌گونه‌ای که افزایش مصرف منابع در سطوح پایین و میانی شادکامی را کاهش، اما پس از عبور از آستانه‌ای حدود دو هکتار جهانی شادکامی را افزایش می‌دهد. در مقابل، در کشورهای خاورمیانه، ضریب ردپای اکولوژیک مثبت و ضریب توان دوم آن منفی است و منحنی U معکوس با نقطه عطف حدود 5/2 هکتار جهانی به دست می‌آید؛ به این معنا که مصرف بیشتر منابع تنها تا سطحی مشخص شادکامی را افزایش می‌دهد و فراتر از آن اثر معکوس دارد. بر این اساس، استفاده از منابع زمین تنها در چارچوبی متکی بر توسعه انسانی، حکمرانی کارآمد و مدیریت پایدار منابع می‌تواند به شادکامی پایدار منجر شود.

کلیدواژه‌ها

• شادکامی
• ردپای اکولوژیکی
• مدل GMM

موضوعات

• منحنی زیست¬محیطی کوزنتس

عنوان مقاله [English]

Does Greater Use of the Earth’s Resources Increase Happiness in Countries?

نویسندگان [English]

• Ramin Amani ¹
• Abbas Assari Arani ²

¹ Ph.D. Candidate in Economics, Department of Economic Development and Planning, Faculty of Management and Economics, University of Tarbiat Modares, Tehran, Iran.

² Associate Professor, Department of Economic Development and Planning, Faculty of Management and Economics, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran

چکیده [English]

The central question of this study is whether greater use of the Earth’s resources can raise countries’ levels of happiness. To answer it, the paper examines the relationship between ecological footprint and happiness for two groups of countries—OECD and Middle Eastern—using a dynamic panel model estimated by standard and two-step generalized method of moments over 2014–2024. The dependent variable is the Happiness Index, and the regressors include per capita ecological footprint and its squared term, the Human Development Index, general government expenditure, and institutional quality. The first lag of happiness is positive and statistically significant in both groups, confirming strong persistence, which is more pronounced in Middle Eastern countries. For OECD members, the ecological footprint has a negative coefficient while its squared term is positive, yielding a standard U-shaped relationship: higher resource use at low and medium levels reduces happiness, but beyond a threshold of about two global hectares per capita, additional use raises happiness. For Middle Eastern countries, the ecological footprint enters with a positive coefficient and its squared term with a negative coefficient, implying an inverted U-shape with a turning point around 2.5 global hectares per capita; greater resource use increases happiness only up to this level, after which its effect becomes negative. Overall, the results indicate that exploiting the Earth’s resources can support sustainable happiness only when accompanied by human development, effective governance, and sound, forward-looking and environmentally responsible resource management over time.

کلیدواژه‌ها [English]

• Happiness
• Ecological Footprint
• GMM Model