دانشگاه پیام نور پژوهش‌های رشد و توسعه اقتصادی 2228-5954 16 64 2026 09 23 The Mediating Role of Technological Innovation in the Relationship Between Digital Transformation and Sustainable Development of the Iranian Industrial Sector: A PLS-SEM Approach نقش میانجی نوآوری فناورانه در رابطه تحول دیجیتال و توسعه پایدار بخش صنعت ایران: رویکرد PLS-SEM 13372 10.30473/egdr.2026.76932.7090 FA مینا نعیمی دانشگاه رازی سمیه اعظمی دانشگاه رازی Journal Article 2025 12 25 Digital transformation is one of the main drivers of change in manufacturing industries; however, the mechanisms through which it influences sustainable development in developing countries are not yet fully understood. Focusing on Iran’s industrial sector, this study examines a causal framework in which digital transformation facilitates sustainable development through technological innovation. The conceptual model was developed based on the dynamic capabilities perspective and the four dimensional sustainability approach and was analyzed using partial least squares structural equation modeling with SmartPLS software. Survey data were collected from manufacturing industries in Iran, and three main paths of the model were tested. The findings show that digital transformation has a positive and significant effect on technological innovation, and technological innovation significantly strengthens sustainable development. The direct effect of digital transformation on sustainable development was not significant, although the explanatory power of the model was acceptable. Mediation analysis confirmed the full mediating role of technological innovation, indicating that the effect of digital transformation on sustainable development is mainly transmitted through strengthening innovation, organizational learning, and university–industry collaboration. From a policy perspective, it is recommended that industrial digitalization programs be aligned with innovation and sustainability goals and that their institutional foundations be strengthened through improved data governance and regulatory stability. The study empirically tests an integrated causal model in Iran’s industrial sector using quantitative data analysis and validation procedures, providing statistical evidence explaining the relationship between digital transformation, technological innovation, and sustainable development. تحول دیجیتال یکی از محرک‌های اصلی تغییر در صنایع تولیدی می باشد؛ با این حال، سازوکار اثرگذاری آن بر توسعه پایدار در کشورهای در حال توسعه هنوز به‌طور کامل روشن نیست. پژوهش با تمرکز بر صنعت ایران، چارچوبی علّی را می‌آزماید که در آن تحول دیجیتال از مسیر نوآوری فناورانه، دستیابی به توسعه پایدار را تسهیل می‌کند. مدل مفهومی بر پایه دیدگاه قابلیت‌های پویا و رویکرد چهارگانه پایداری طراحی شد و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی و با بهره‌گیری از نرم‌افزار اسمارت‌پی‌ال‌اس تحلیل گردید. داده‌های پیمایشی از صنایع تولیدی ایران گردآوری و سه مسیر اصلی مدل آزمون شد. یافته‌ها نشان داد تحول دیجیتال اثر مثبت و معناداری بر نوآوری فناورانه دارد و نوآوری فناورانه نیز توسعه پایدار را به‌طور معنادار تقویت می‌کند. اثر مستقیم تحول دیجیتال بر توسعه پایدار معنادار نبود، هرچند توان تبیین مدل مناسب ارزیابی شد. آزمون میانجی‌گری نقش میانجی‌گری کامل نوآوری فناورانه را تأیید کرد؛ بدین معنا که اثر تحول دیجیتال بر توسعه پایدار عمدتاً از مسیر تقویت نوآوری، یادگیری سازمانی و تعامل دانشگاه و صنعت منتقل می‌شود. در سیاست‌گذاری، پیشنهاد می‌شود برنامه‌های دیجیتال‌سازی صنعتی با اهداف نوآوری و پایداری پیوند یابد و بستر نهادی آن از طریق تقویت حکمرانی داده و ثبات مقررات تقویت شود. نوآوری پژوهش، آزمون تجربی مدل علّی یکپارچه در صنعت ایران بر مبنای تحلیل کمی داده‌هاست که با رعایت پروتکل‌های اعتبارسنجی، شواهد آماری قابل‌اتکایی برای تبیین پیوند تحول دیجیتال، نوآوری فناورانه و توسعه پایدار ارائه می‌کند.