رشد اقتصادی
علی حسنوند
چکیده
امروزه دغدغههای زیستمحیطی در اقتصادهای نوظهور به چالشی حیاتی بدل شده است. این پژوهش به بررسی عوامل تعیینکننده ردپای اکولوژیک در ده کشور منتخب گروه N11 طی دوره 2000 تا 2022 میپردازد. با توجه به وجود وابستگی مقطعی و ناهمگونی دادهها، از چارچوب روششناختی ترکیبی شامل رگرسیون پانلی با خطاهای استاندارد مقاوم دریسکول–کرای و رگرسیون ...
بیشتر
امروزه دغدغههای زیستمحیطی در اقتصادهای نوظهور به چالشی حیاتی بدل شده است. این پژوهش به بررسی عوامل تعیینکننده ردپای اکولوژیک در ده کشور منتخب گروه N11 طی دوره 2000 تا 2022 میپردازد. با توجه به وجود وابستگی مقطعی و ناهمگونی دادهها، از چارچوب روششناختی ترکیبی شامل رگرسیون پانلی با خطاهای استاندارد مقاوم دریسکول–کرای و رگرسیون کوانتایل مبتنی بر گشتاورها (MM-QR) استفاده شد. نتایج مدل دریسکول–کرای نشان داد که تولید ناخالص داخلی سرانه (0.65)، جمعیت (0.31) و باز بودن تجاری (0.33) اثر مثبت و معناداری بر ردپای اکولوژیک دارند، در حالی که مصرف انرژیهای تجدیدپذیر (0.19-)، نوآوری زیستمحیطی (0.06-) و توسعه مخابرات (0.12-) به کاهش آن منجر میشوند. تحلیل رگرسیون کوانتایل روابط ناهمگون مهمی را آشکار کرد. بهطوریکه اثر تولید ناخالص داخلی سرانه و مصرف انرژی تجدیدپذیر در سراسر توزیع پایدار است، اما نقش کاهنده نوآوری زیستمحیطی در کشورهایی با ردپای اکولوژیک بالا قویتر میشود (از 0.04- تا 0.07-). در مقابل، اثر مثبت جمعیت و باز بودن تجاری در کوانتایلهای بالا تضعیف شده و مزایای زیستمحیطی توسعه مخابرات در سطوح بالای آلودگی بیمعنا میگردد. این نتایج بر لزوم سیاستگذاری متناسب با سطح آلودگی کشورها تأکید کرده و نشان میدهد که تحقق رشد اقتصادی پایدار مستلزم سرمایهگذاری در انرژیهای پاک و نوآوری سبز است.
آلودگی هوا
نسترن بهمئی؛ فاطمه حسین پور؛ سحر معتمدی؛ امین تبعه ایزدی
چکیده
این مطالعه به بررسی رابطه بین مصرف(تولید) انرژیهای تجدیدپذیر، آلایندههای محیط زیست و توسعه اجتماعی در کشورهای عضو سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) و سازمان کشورهای صادرکننده نفت (OPEC) طی سالهای 1990 تا 2020 میپردازد. با استفاده از دادههای تابلویی و آزمون علیت دومترسکیو-هارلین، نقش توسعه اجتماعی در انتقال مصرف انرژی از منابع فسیلی ...
بیشتر
این مطالعه به بررسی رابطه بین مصرف(تولید) انرژیهای تجدیدپذیر، آلایندههای محیط زیست و توسعه اجتماعی در کشورهای عضو سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) و سازمان کشورهای صادرکننده نفت (OPEC) طی سالهای 1990 تا 2020 میپردازد. با استفاده از دادههای تابلویی و آزمون علیت دومترسکیو-هارلین، نقش توسعه اجتماعی در انتقال مصرف انرژی از منابع فسیلی به انرژیهای پاک تحلیل شده است. شاخص توسعه اجتماعی (SDI) با ترکیب ۱۵ متغیر مرتبط با جمعیتشناسی، آموزش، سلامت و دسترسی به فناوری محاسبه شده است. یافتهها نشان میدهند که در کشورهای OECD، بین SDI و مصرف انرژی تجدیدپذیر (REC) رابطه علیت دوسویه وجود دارد؛ بهگونهای که توسعه اجتماعی موجب افزایش مصرف انرژیهای پاک میشود و بالعکس، گسترش انرژیهای تجدیدپذیر نیز ارتقای شاخصهای اجتماعی را تقویت میکند. همچنین، توسعه اجتماعی در این کشورها با کنترل انتشار CO₂ ارتباط دارد. در مقابل، کشورهای عضو OPEC هیچ رابطه علی معناداری بین SDI و REC یا SDI و CO₂ نشان ندادند و تنها رابطه یکطرفهای از CO₂ به REC مشاهده شد؛ به این معنی که افزایش آلایندهها باعث واکنش نسبی در افزایش مصرف انرژیهای تجدیدپذیر شده است. این تفاوت الگوها نشاندهنده اهمیت سطح توسعه اجتماعی، بلوغ نهادی و ادغام ابعاد اجتماعی و زیستمحیطی در فرآیند گذار انرژی است. بهطور کلی، این پژوهش تأکید میکند که ادغام توسعه اجتماعی و انرژی پایدار برای موفقیت گذار انرژی و کاهش آلایندهها ضروری است.
